Stervensbegeleiding bij dieren


Stervensbegeleiding bij dieren


Vrij recent heb ik de bijscholing “Stervensbegeleiding bij het oudere dier” bij de VHCN (school voor homeopathie) gevolgd. Een zeer boeiende bijscholing waar ik veel van opgestoken heb. Het deed mij ook weer denken aan een oud hondje dat ik in het verleden begeleid had.


Violet: een Labrador met nierproblemen

De eigenaresse van Violet had het intake formulier uitgebreid ingevuld waardoor ik al wat voorinformatie had over deze hond. Het bleek dat Violet nog nauwelijks at en dronk, soms  erg misselijk was, ze sliep veel en zonderde zich af. De eigenaresse was al diverse keren naar de dierenarts geweest en uit diverse testen bleek dat de nieren van Violet zeer slecht werkten. Ze had al een paar keer een infuus gehad omdat ze ook dreigde uit te drogen. Violet kreeg diverse medicatie en een aangepast dieet, toch werd het niet beter. Een natuurgeneeskundige inschakelen was dus het laatste redmiddel. Ik verwachte dan ook een zeer zieke hond aan te treffen. Maar ik werd zeer enthousiast begroet door een lieve en vrolijke labrador.  Gelukkig, want dat gaf weer hoop. Later in het consult bleek wel dat deze enthousiaste begroeting vooral mogelijk was door de mentale kracht die deze hond had. Het was voor mij en de eigenaresse een intensief en mooi consult. Ik had de dag ervoor al via een foto op een energetische manier (dierentolk gesprek) contact gezocht met Violet. In het contact was ze zeer helder en opgewekt. Ik had totaal niet het idee dat ik met een wat oudere en erg zieke hond te doen had. Ze was zich vooral heel erg bewust van haar taak, namelijk haar eigenaresse steunen en beschermen en dingen leren. Haar lichamelijke klachten waren vervelend, in haar ogen, maar eigenlijk vrij onbelangrijk in vergelijking tot haar taak. Toen ik dit de eigenaresse vertelde was ze geraakt door het verhaal. Ze had zelf namelijk het idee dat Violet zich wat terug trok van haar en ze vond het dan ook fijn om te horen dat dit voornamelijk lag aan het feit dat de hond zich niet lekker voelde, maar dat dit totaal niks te maken had met haar.



Palliatieve zorg: levenskwaliteit hoog houden

Helaas waren de nieren wel dusdanig beschadigd dat herstel met behulp van natuurlijke middelen niet mogelijk was. We hebben in gezet op het zoveel mogelijk verhogen van de levenskwaliteit en dus niet op herstel. We zagen dat er meer rust ontstond bij Violet. Wel werd duidelijk dat Violet echt in haar laatste levensfase zat en dat eigenaar en hond dus naar het afscheid toe moesten gaan werken. Door het inzetten van specifieke oliën en energetische behandeltechnieken, konden zowel hond als eigenaresse steeds meer gaan accepteren dat het einde er aan te komen zat. Uiteindelijk verslechterde de situatie van Violet zodanig dat de keus steeds duidelijker werd. Dit kwam wel op het moment dat beide er ook klaar voor waren. Violet heeft een spuitje gekregen. Hier langer mee wachten zou echt voor lijden gaan zorgen en dit wilde Violet en haar eigenaresse niet. Natuurlijk was dit erg verdrietig. De eigenaresse heeft de dood van Violet moeten verwerken en hier ging tijd overheen. Maar uiteindelijk was ze wel blij met het consult omdat het haar de gelegenheid gaf om te overleggen en omdat we de kwaliteit van leven zo lang mogelijk hoog konden houden. Het afscheid was intensief maar ook mooi en waardevol.


Toewerken naar het afscheid

Ik vind het zelf van groot belang dat je in alle rust en liefde naar het einde toe kan werken. Jaren gelden heb ik mijn kat Roeska naar de dierenarts gebracht en deze adviseerde euthanasie. Ik was totaal overrompeld door dit bericht en door de druk die de dierenarts op mij legde, heb ik toegestaan dat mijn kat ter plekke geëuthanaseerd werd, zonder dat Roeska en ik daar aan toe waren. Ik heb daar nog jarenlang spijt en een naar gevoel aan over gehouden. Natuurlijk had ik toen naar mijn gevoel moeten luisteren, maar helaas lukte dat toen niet. Dus ik probeer nu rust en ruimte voor zowel eigenaar als dier te creëren, juist om dit soort gevoelens te voorkomen.

Reacties